Iris, 6 juli 2010
Nederland , De Punt 21°

My final blog, the end of an unforgettable journey

Hallo mensen.

Hier komt hij dan, mijn allerlaatste blog.
Ik heb het moment van het schrijven van dit blog onbewust een beetje uitgesteld.
Want na dit laatste blog zijn al mijn verslagen geschreven, al mijn avonturen beleefd, is deze site afgerond en daarmee mijn reis ook.

Ik zit nu niet ergens in een internetcafétje in de stoffige outback, bevind me niet ergens bij een oud computertje in een hostel dat omgeven is door tropisch regenwoud.
Ook zie ik geen backpackers in jurkjes wanneer ik uit het raam kijk en zie ik geen vrolijk gepimpte campervannetjes voorbij rijden. Er hangen geen handsgrote spinnen in de bomen, er lopen geen witte gekko's over het plafond.
Ik hoor geen Engels om mee heen, er zweeft geen 'no worries' door de kamer en ik hoor ook geen kookaburra's die in de bomen hun lacherige kreten uitslaan.
Wat ik wel hoor is ergens een verwarde haan die wat mislukte kraaitjes uitslaat en een weg waar af en toe een Nederlandse auto op voorbijzoeft.
Ik zie een muur waar ik 7 maanden geleden ook nog tegenaan keek, met een schilderij die er toen ook al hing. En een kast die er toen ook al stond.
Ik zit weer gewoon achter de computer in De Punt, in Nederland, thuis. Niks is veranderd, alsof ik nooit ben weggeweest!

Toch wil ik in mijn hoofd nog even terugvliegen naar Australië, de laatste dag in Cairns. De dag van het afscheid nemen.
Woensdagochtend 23 juni werd ik, na een gekke en gezellige laatste nacht uit in de Woolshed, voor de laatste keer wakker in een heerlijke piepend hostelbed.
Ik genoot nog even van het feit dat je zo gemakkelijk en gezellig samenleeft met mensen die je nog maar net kent. Als 1 grote familie wens je elkaar goedemorgen, bespreek je de plannen van de dag, praat je over de afgelopen nacht ('Hebben jullie ook nog meegekregen dat er een possum in de hostelkamer kwam vannacht?' en spreek je dingen af voor de komende avond.
Toch werd dit korte moment van vreugde overspoelt door een vlaag ellendige misselijkheid.

Onze laatste uurtjes in Australië waren aangebroken. Met een pak Timtams (gruwelijk verslavende Australische koekjes, om het af te leren) streken we neer op het strand aan de Esplanade in Cairns. Mirjam zou wel even een toepasselijk nummer op het Ipod laten horen. De eerste tonen waren nog niet eens begonnen en de tranen stroomden al over onze wangen.
De zee vervaagde, vermengde zich met tranen. Daar zaten we, arm in arm, met een knoop in onze maag en een gebroken hart terwijl de tranen niet konden stoppen. We gaan naar huis.

Om half 2 smiddags werden we opgehaald door een busje en toen begon de roes van bagage inchecken, gate vinden, wachten op het vliegveld, in het vliegtuig stappen en opstijgen. Toen de Australische grond onder me werd weggerukt is ook voelbaar een stuk van m'n hart daar gebleven. Verscheurd zat ik in het vliegtuig. Het is voorbij.
Australie verdween uit beeld, en alles wat ik kon doen was verdwalen in de herinneringen, alles terughalen, vers houden, bij me houden. Om maar niet bezig te zijn met de keiharde realiteit.

En toen waren we ineens in Hong Kong. WAT een contrast met het schone, zonnige, heldere, vriendelijke, relaxte, behulpzame en ontspannen Australië!
Opeens zaten we 7 hoog in Mang Kok, de binnenstad van Hong Kong in een gierend gearconditioneerd kamertje.
Zodra je buitenkwam vulden je longen zicht met hete, natte, stinkende lucht. Drommen haastende mensen vulden de stoepen. Rondracende auto's, bussen, taxi's toeterden door elkaar heen. Snauwende Chinezen werden overstemd door de marktverkopers, die achter hun stinkende vissen, halfdode padden of gefrituurde onduidelijkheden probeerden om ook maar iets te verkopen, voordat alles uit zichzelf de kraampjes af kon lopen.

Drukte, chaos, stress!!!!

De 1e avond doken we uitgeput ons bed in, om te ontsnappen aan de chaos én aan de gedachte dat we niet meer in Australië waren.
Aangezien de Chinezen in Hong Kong echt nauwelijks Engels kunnen bestelden we maar wat ontbijt in een restaurant. Ons ontbijt bestond uit een dikke, zoete havermoutachtige pap met wat gefrituurde mierzoete vanillebroodjes en een groot bord met een soort noodle-groentesoep met kip erin. Haha, altijd een verassing wat je krijgt met een Chinze menukaart!
Die dag liepen we tegen een grote kledingmarkt aan, en na het uitchecken van de prijskaartjes (spotgoedkoop) gaven we ons over aan onze koop-lust. 's Avonds konden we een hele modeshow beginnen met al onze nieuwe aankopen, en werd het verdriet van het afscheid toch nog een beetje onderdrukt door de geslaagde dag in Hong Kong.
Helemaal toen we die avond aan de haven zaten en herinneringen ophaalden terwijl we uitkeken over alle laser-verlichte wolkenkrabbers hadden we echt nog een reisgevoel.
Hong Kong was een totaal andere wereld, maar erg gaaf om rond te lopen. Zo'n ander cultuurtje, zoveel te zien, zoveel chaos, drukte en indrukken. Tijd om te rouwen hadden we nog niet!
De 2e dag hebben we lekker in de stad rondgelopen, zijn we wanhopig opzoek gegaan naar een parkje (want backpackers houden van parkjes), maar gaven dit na een paar uur rondlopen op. Het zag er naar uit dat een ge-afvalteerd pleintje met wat stoeltjes en 3 aangeplantje boompjes in een rijtje het rustigste plekje 'natuur' was wat we konden vinden.

Hier aten we dan maar onze weeïge rijst-spons, onze zoete gelatine-achtige pudding met bonen erin en nog een soort gefrituurd oliebol-achtig stokbroodje, wat we hoopvol als ontbijt hadden gekocht. Een beetje misselijk stopten we het na een paar happen maar weg. De chineze keuken, waarin alles óf mierzoet, óf gefrituurd is had ons nog niet helemaal enthousiast kunnen maken
Toch hebben we die avond heerlijk ergens gegeten, als een afscheidsetentje voordat we naar het vliegveld moesten. Om 24.15 uur zou ons vliegtuig opstijgen, op weg naar Schiphol.
Met het verlaten van Australië had ik al voor het grootste deel afscheid genomen van de reis, maar het verlaten van Hong Kong gaf de genadeklap. De droomwereld van een backpacker waarin we 7 maanden hadden geleefd zou dan echt voorbij zijn. Misselijk en vol weerzin liepen we naar de gate, duwden we elkaar bijna het vliegtuig in. Ik vergeleek ons met de doodsbange kalfjes die in de rij stonden voor de wrede 'branding' op het cattlestation (vorige verslag). Je wilt niet, je bent bang, je wilt omkeren, maar je weet dat je moet.

En zo verdween ook de Chinese grond onder onze voeten, om 12,5 uur klem te zitten tussen 2 veel te grote (en veel te Nederlandse) kerels. Wanneer Mirjam en ik een oogcontact hadden (we zaten beide aan de andere kant van het vliegtuig) zeiden onze blikken genoeg. We vonden het beide even vreselijk.

Maargoed, ook het naar huisgaan had leuke kanten. Zo zagen we onze ouders weer na 7 maanden. Als een oranje invasie stonden ze ons op te wachten met spandoeken, vlaggetjes en camera's, bijgestaan door 2 vriendinnen die ook midden in de nacht vertrokken waren, om ons om half 7 'sochtends op Schiphol te kunnen ontvangen. Supersuperlief.
De thuiskomst was al helemaaaal een verassing, toen daar opeens een hele groep vriendinnen voor ons huis stond te wachten! Ik had nooit verwacht dat we zo'n ontvangstcomité zouden krijgen, dus dit was echt een superleuke verassing Echt geweldig om zo thuis te komen. Ik zag er heel erg tegenop om thuis te komen in een stil huis, dus dit was echt de beste manier van thuiskomen die ik me maar kon wensen.
Hartstikke bedankt hiervoor, voor iedereen die er was! Ik vond het echt ontzettend lief dat jullie er allemaal waren

En daarna was het tijd voor tas uitpakken, wat wel even flink pijn deed, foto's sorteren, bekijken, laten zien (ik ben er nog niet doorheen met mijn ouders).
De afgelopen week heb ik zoveel mogelijk afleiding opgezocht, dus veel thuis geweest ben ik niet. Zolang ik bezig blijf en mensen zie is de heimwee naar Australië niet zo groot, dus dat is mijn medicijn
De eerste dagen waren vreemd. In een roes liep ik hier rond. Toen ik voor het eerst weer in Groningen liep verbaasde ik me er regelmatig over dat ik Nederlands hoorde. Ik heb een aantal auto's vast laten schrikken met mijn fietsgedrag, want al dat rechtsrijdende verkeer was wel echt weer even wennen. Hoe zit het ook alweer met oversteken?
Verkopers keken me een beetje verbaasd aan wanneer ik ze in het Engels bedankte, of als er af en toe een 'no worries' uitvloept tegen mensen die mij per ongeluk aanstoten. De eerste dagen had ik zo nu en dan serieuze problemen met het vinden van Nederlandse woorden, maar ik kan nu hard aan de slag met het boekje die ik van m'n nichtje heb gekregen: 'Mijn eerste woordjes'.
Als een toerist in eigen stad liep ik rond. Vreemd en onwennig. Aclimatiserend. Maar ook weer zo normaal tegelijkertijd.

Toch is de heimwee stiekem wel erg groot. Helemaal wanneer je alleen bent of niks te doen hebt. Elke vrije minuut dwaalt mijn hoofd af naar Australië, herbeleef ik de vele herinneringen, duik ik in de foto's, herlees ik reisverslagen, ben ik terug.
Ik mis het. Ik mis het gezellige hostelleventje, de supervriendelijke, open mede-reizigers, de relaxte Australiërs, de prachtige natuur, de gekke beesten, de heerlijke ontspannen en avontuurlijke manier van leven. Ik mis het echt heel erg en zou niets anders willen dan teruggaan.

Ik kijk terug op de beste tijd van mijn leven. Gister stelde mij iemand de vraag of ik, als ik iets aan mijn reis kon veranderen, iets anders had gedaan. Na een kort moment van denken besefte ik dat ik helemaal niks kon bedenken waar ik spijt van heb gehad, of wat ik had willen doen maar niet had gedaan. In mijn ogen was deze reis meer dan perfect. Alles is eruitgehaald, alles is beleefd, gezien en gedaan. Tot in de laatste week hebben we alles eruit gehaald. En daar ben ik ontzettend trots op, blij en gelukkig mee.

De reis was perfect. Het kon niet beter.
En daarom zit ik ook nu weer met een grote glimlach achter de computer. Al die herinneringen, het was absoluut fantastisch.
Ik ben gek op Australië en weet 100% ZEKER dat ik terugkom. One day, I'll be back.

Maar eerst moet ik me nu maar op de studie gaan richten, wat ook wel weer even flink wennen zal worden! Halverwege juli hoor ik of ik ben ingeloot voor diergeneeskunde. Zoniet dan doe ik misschien mee met de 2e loting van psychologie. 3e keus is nog in de maak. Waar ik terecht komt eind augustus? Nog geen idee dus. Nouja, toch nog een beetje avontuur hier in het saaie Nederlandje

Nu sluit ik dit blog af, om nog wat zonnestraaltjes op te vangen in Nederland. Een fijne thuiskomst is het wel, met dit heerlijke weer!

Ik bedank jullie allemaal voor het lezen van mijn verslagen, en voor de reacties die jullie hebben geplaatst. Niks leukers was er om mijn mail te openen en de reacties te lezen die mensen bij mijn blog achterlieten! Ik ben erg benieuwd wie er allemaal meelas, dus hiervoor heel erg bedankt!

En dan natuurlijk, niet te vergeten, mijn laatste dankwoord aan Mirjam. Met haar heb ik al deze avonturen beleefd, zonder ook maar één ruzie. Samen hebben we ontzettend veel meegemaakt, super veel lol gehad, de gekste dingen beleefd en herinneringen voor het leven opgedaan. Thanks Mir, for all the great memories en voor je supersupergezellige gezeldschap!!!!!
It was bloody awesome, mate

Iedereen een hele fijne, zonnige zomervakantie gewenst!

Liefs, Iris

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl